یکشنبه ٦ تیر ۱٤۱٢


نامه ای به مامنِ خیالی شبهای تنهاییم

 

روزگارانم از هنگامی که چشمانم خاموش شد

                          از تیرِ ترکهء برّانِ جلادِ نفس هایِ بی باکم

به تباهی حرام میشوند.

آهِ سوزانم  ،

  در سوسویِ خاطراتی که در آفرینش، باقی

                      در من ، باقی

                       در تو ، مرده

شعلهء عطشم را وَر میکند.

گُر میگیرم از سرانجامِ بی سرانجامِ تلخ واژه هایی

                                                      که شب به شب

                   طلوعِ سرخِ هستی ام را

                     در کوچِ غریبانهء 

                                        نجوای آرامش بخشِ

                                                             سرابِ زیبای

                                                                کویرِ آرزوهایم طوفانی میکند

...

آه خداوندا،

جانم را بگیر ، میسپارمش به جانِ بی دمِ کودکی

که زیباتر از من،

شیرین تر از من،

خندان تر از من،

زندگی خواهد کرد...

زمینِ عاری از احساست برایم

                   جای ماندنی نیست

جانم را بگیر و مرا به تابوتِ تنگِ آرزوهای برباد رفته ام بسپار

                                             بگذار ازین زنجیرِ غم

                                                        رهایی یابم

...

 درین حالِ احتضارم

خدای سنگی ام را میخواهم

...

 

پ.ن : این وبلاگ ، یادگارِ بهترین دورانِ زندگی ام است ، دورانی که هنوز نفرت بر زندگانیم سایه نیفکنده بود، که هیچگاه نیز خوابِ روزهایِ نفرت بارم را برخود نمیدیدم. چندیست درون گودالی بی پنجره مدفون گشته ام، دریغ از دستِ یاریِ یاری که یاری بخشدم و رهایم کند.

چشمانم از گشادی کلاهی که بر سرم فروافتاده نمیبیند! افسوس باد بر من و زندگیِ پرمعنایم که در بی معنی ترین واژه های پستِ عجوزهء بدکارهء بی احساس ، طلسم شده...

پ.ن : این پست را، برای 30مین سالگرد تولد وبلاگم میگذارم بماند،روزی که47 ساله خواهم شد!! 17 ساله بودم که اولین پستم را نگاشتم، پا به پای این وبلاگ بزرگ شدم ...  به امید روزی که دیگر بار قلم شکسته ام جانی تازه یابد ...

پ.ن : عسلم، مهربان دوست دیرینه ام، خنده های بی امانِ اشک آورمان را هیچگاه، هیچگاه از یاد نخواهم برد. بهترین دوستم که از همان 17 سالگی نرم نرمک باهم خندیدیم، گریستیم، فریاد زدیم، محرم و مرهم دل و رازهای هم شدیم ، تورا بادستانِ خودم به خانه بخت فرستادم... بختت همیشه بلند باد، صورتت زیباتر همچون سیرتت ... برایت ، برای همسرت و فرزندانی که خواهی داشت  زندگانی سرشار از خوشی و شادمانی آرزومندم...

اگر جویای حال من باشی، حال من خوب است اما تو باور نکن...

ببخش مرا، که به یکباره فروریختم، منی که استوار درگرداگردِ طوفانهای زندگی ام ایستاده بودم، فروریختم ، هیچ شدم عسلم هیچ ...

پ.ن : خدای سنگی، کاش معبودم میماندی، تا به کفرِ عشق ، اینچنین واهی و پوچ، سرگردان، روح شکسته ام را نمیچراندم در صحرایِ پرخارِ سرنوشتِ تاریکم ...  چروکِ چشمانم نه از گذرانِ عمر ناچیزم، که کویرِ شیونِ بی امانِ هرروزو شبم است

ببخش مرا، که اینچنین خودخواهانه بارِ سفر بستم به ناکجای تقدیرِ بی تقدیرم ...

آه تو نمیدانی که تنها مردن میخواهم برای آزادی...

پ.ن : یارِ خنده رویِ خوش قلبم ، شاتوتیِ مهربان ، امیدوارم در راهِ زندگی، هیچ سنگی پایت را زخم نکند و به عشقِ نازنینت برسی ...

قرارمان، باهم بزرگ شدنمان بود، اما

من در اوجِ جوانی...

مردم ...

 

 

    [ CoMMeN† ]


>