123

حقیقت

به درگاهِ حقیقت،

شبِ ابری نیز زیباست

 

زِ شوقِ ظهورِ عشقِ آسمانی،

 

حریقِ احساس،

 

امروز بی‌پرواست...

 

من از درکِ زوالِ خواستن‌ها

تنِ رنجورِ غم را،

زِ حسرت باز می‌دارم

 

مبادا دل ،

در مسیرِ سنگلاخی ره گشاید.

 

به زهرِ کامِ دنیای طریقت

 


و از بعدِ زمانِ زشتِ خلقت

 

مبادا دیروزِ مسموم،

 

رهِ هستی گشاید...


در این سردابِ سرابِ شعرِ هستی

 

ودر سرمایِ این پاییزِ زخمی

 

الهی...

 

چه میشد گر نفس را بازستانی؟

  
نویسنده : eXo†iC ; ساعت ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٤ آذر ۱۳۸۸
تگ ها : ris†a pena† ، ادبی