یکشنبه ۱۸ بهمن ۱۳۸۸


دریغ سایه ها

دفینِ بسترِ صبرِ زمان شد

نژندِ ساعتِ تلخِ توهم

زِ تنگاتنگِ مجمر دود برخاست

کنون مُردست، غوغایِ تبسم



ازین تنگِ امید، بی‌حس و بی‌نبض

شبِ شهوت، در آتش، مست جوشید

به نفرت نطفه را سردرگریبان

زِ خشمِ تن، به تنهایی خروشید



شرمِ آغوش، رنگِ مرده، تلخِ زاری

بر یخِ بوسه، دگر نیست وفایی

دریغِ سایه‌های سرخِ مستی ،

نیست چشمانِ افسونگر را بهایی


    [ CoMMeN† ]


>