123

تموزِ سرخ امسال مث هرساله

نفسها مینوازند
نتهای دلتنگیم را.
در شبِ محزونِ ماه
آهنگی از احتیاج را سرمیدهند.
از میان خاکسترهای گرمِ خیال
ققنوسی دوباره،
جان میگیرد.
کاش میشنیدی
صدای بهم خوردن دستهای پرتوانی
که در گنگیِ محض
چهرهء خسته‌ات را نوازش میکنند.
کاش میدیدی
شعله‌های غم را
از پشت خنده‌های کودکانه.
...
قرصِ ماه ابرها را پس میزند.
امشب هم به نیمه رسید!
میروم تا به خوابِ خاطراتِ نداشته‌ام
بغلتم.

 

  
نویسنده : eXo†iC ; ساعت ۸:٠٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٤ تیر ۱۳۸٥
تگ ها : ادبی