123

Till I CoMe!

در حریق بی‌بازگشتِ خنده‌های کودکانه،

دریایی ساخته‌ام با بهانه.

تا توانم زِ خاکسترهای خیال،

قلعه‌ای سازم که با هر سوز باد،

بر ساحلِ خستهء روز

ویران نشود.

قلعه‌ای

به زیبایی حسرت

به تاریکیِ فریاد

به بی‌دریغیِ سکوت!

  
نویسنده : eXo†iC ; ساعت ٩:۱٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٥ آبان ۱۳۸٥
تگ ها : ادبی